• 08.07.2016
Hasan Ray

Hasan Ray

‘Her evde bir cenaze yatıyor’

‘’Her evde bir cenaze yatıyor’’ bu cümle bir babanın ağzından çıkıyor.

Şanlıurfa, Diyarbakır, Mardin ve Ağrı başta olmak üzere Doğu ve Güneydoğu illerinde yaşayan çocuklar, Sağlık Bakanlığı tarafından yapılan kızamık aşısının sebep olduğu amansız ve tedavisi olmayan bir hastalıkla pençeleşiyor.

Yapılan yüksek doz, düşük doz ve bozuk aşılar çocukların beyninde tahribata neden oluyor. Bunun sonucunda yatağa mahkum olan çocuklar, zamanla bütün hareket fonksiyonlarını kaybediyor.

Ve o kaçınılmaz son olan ölüme yeniliyorlar.

SSPE hastalarının bir kısmı uzun yıllar bu hastalığın pençesinde inlerken bir kısmı da üç aylık kısa bir sürede hayatını kaybediyor.

Ve en acısı da ne biliyor musunuz?

Aileler çocuklarının yaşayan bir cenaze olmaktansa çoğu zaman ‘KEŞKE HAYATINI KAYBETSE DE BU ACIYI YAŞAMASA’ diyebiliyorlar…

Bir anne bir baba ya da bir ağabey için bu cümleyi kullanmak ne kadar kolay ya da ne kadar zor yaşayanlar bilir.

Yaşanan fonksiyon kaybından sonra yatağa mahkum olan ve hayatlarını yaşayan bir ölü olarak geçiren çocuklar ölümle pençeleşirken ailelerin de yaşadığı sıkıntılar öyle kolay anlatılacak gibi değil…

Bu sorunları kısaca özetleyecek olursak;

Şanlıurfa’da ve bölgenin diğer illerinde yaşayan aileler ekonomik sıkıntılardan kaynaklı çocuklarını doğru düzgün tedavi ettiremiyor.

Ki zaten bu çocukların büyük bir kısmı ya mevsimlik tarım işçilerinin çocukları ya da ekonomik olarak alt sınıfta olan işçilerin çocuklarıdır.

Bunun yanı sıra bölge illerinde SSPE hastalığının tedavi edildiği donanımlı hastaneler olmadığı için aileler sürekli Ankara yollarında gidip geliyor.

Aileler kendilerine ambulans verilmediği için minibüs köşelerinde domates kasalarının içerisinde taşıdı bu çocuklarını, girin internete birçok haber sitesinde rastlarsınız…

Ankara’ya tedavi için giden aileleri kendi araçları içerisinde otopark ya da sokak ve caddelerde sabahlıyor…

Saydıklarımız sorunların en küçükleridir…

Ancak yaşanan en büyük sıkıntı SSPE hastası çocukların ailelerinin çaldığı her kapının yüzlerine kapanıyor olmasıdır…

Aileleri kendilerine gösterilmeyen ilgiden dolayı yaşadıkları acıyı daha da derinden hissediyorlar…

Aileler kimseden maddi bir beklenti içerisinde olmadıklarını özellikle gittikleri her yerde dillendirerek, “İstediğimiz tek şey yetkililerin bize destek olmasıdır. Bizim yüzümüze kapıların kapanmamasını istiyoruz. Çocuklarımız aşan bir ölü iken bizim yanımızda kimsenin olmaması acımızı ikiye katlıyor.” diyor…

Onlar hepimizin çocukları ve aileleri de bizim ailelerimizdir…

 

SSPE hastası kardeşini kaybetmiş biri olarak sizden ricam bu sessiz çığlığı duyun duyurun…


MAKALEYE YORUM YAZIN
Habere Ait Yorum Bulunmamaktadır....

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.